وبگاه رسمی دکتر نورایمان قهاری ـ روانشناس

ندای پرطنین جهان برای «ندا» آقا سلطان از مشاهده فیلم صحنه قتل او برخاسته‌ است. میلیون‌ها انسان در جهان شاهد این حادثه بودند. این ندای شاهدان خشونت بود. خشونتی که نه فقط بر «ندا» بلکه بر «انسان» در خیابان‌های ایران اعمال شد. خشونتی که در جهان حاصلی جز فریاد نداشت.

مصاحبه‌ دویچه‌وله با یک روان‌شناس درباره تاثیر مشاهده فیلم صحنه قتل ندا در روان میلیون‌ها انسان

دویچه‌وله، کیواندخت قهاری: تصویر ندا آقاسلطان در عمق روان میلیون‌ها انسانی که فیلم صحنه‌ی قتل او را دیده‌اند، حک شده است. نگاه ندا، در لحظه اخیر ندایی پرطنین داشته است، ندایی که در سرتاسر جهان شنیده می‌شود. مصاحبه با یک روانشناس درباره‌ی آن نگاه.
خبرگزاری فارس، چهارشنبه ۱۰ تیر: «فرمانده نیروی انتظامی کشور: شاهد قتل ندا آقاسلطان تحت تعقیب است. − فرمانده نیروی انتظامی کشور گفت: آرش حجازی که در پرونده قتل ندا آقا سلطان به عنوان شاهد، جنجال سازی کرده تحت تعقیب پلیس بین‌الملل (اینترپل) است.» به انگیزه‌ی طرح موضوع بدین شکل توسط سردار اسماعیل احمدی مقدم کاری نداریم و تنها می‌پرسیم مگر قتل ندا آقاسلطان فقط یک شاهد داشته است؟ میلیون‌ها تن در سراسر جهان شاهد قتل بوده‌اند، هزاران تن گریسته‌اند، گروهی بی‌شمار دچار کابوس و «تراوما» هستند. در مورد آنچه همه مشاهد‌ه کرده‌اند، تصویری که در ذهن همه باقی مانده است و دردی که در اعماق روان انسان‌ها ایجاد کرده است، با دکتر نورایمان قهاری، روان‌شناس و متخصص در درمان روانی شکنجه‌دیدگان و زندانیان، مصاحبه کرده‌ایم.

دویچه وله: خانم دکتر قهاری، از نظر روانشناسی چه فرقی بین موضوع مرگ ندا آقاسلطان و مرگ یک انسان در شرایط عادی وجود دارد؟ ادامه مطالعه →

متن سخنرانی در نشست کارزار تدارک دادگاه بین‌المللی برای محاکمه جمهوری اسلامی ایران به جرم جنایات علیه بشریت.   یکشنبه ۲۱ ماه مه ۲۰۱۱ در استکهلم، سوئد 

طرفِ جلاد را گرفتن کار دشواری نیست، زیرا او تنها چیزی که از شاهدان می‌خواهد این است که در مقابل قساوتی که می‌بینند، دست به عملی نزنند. او روی تمایلات افراد به سکوت، نابینائی و ناشنوائی نسبت به «بدی‌ها» حساب می‌کند.  قربانی ِجلاد اما نیازمند است تا نظاره‌گران با درک وضعیت او به مسئولیت خویش در قبال درد و رنجی که او می‌کشد عکس‌العمل نشان دهند، با او همدردی کنند، و قساوت انجام گرفته را به خاطر بسپارند. ولی تمایل تماشاگران اغلب بر این است که به سویی دیگر نگاه کنند، انگار که قربانیان نامرئی‌اند. بازماندگان سرکوب دهۀ شصت و فرزندان آنان سال‌هاست که از جایگاهی نامرئی در چشمان مردم ایران و جهان قرار داشته اند. از سویی دیگر، فرزندان قتل‌عام‌شدگان تابستان ۱۳۶۷ هنوز نه تنها برای آنچه که از دست داده‌اند، بلکه برای آنچه که هیچوقت ازآنشان نبوده است تا از دست دهند، عزاداری می‌کنند: کودکی‌ای که از آنها به سرقت رفته و جایگزین‌شدنی نیست. ادامه مطالعه →

این مقاله اولین بار در سمینار سراسری زندانیان سیاسی (۲۰۰۵) در شهر کلن، آلمان ارائه شد